In het verleden heb ik eigenlijk als specialist ouderengeneeskunde voornamelijk in
verpleeghuizen gewerkt en wat ik daar met name zag is dat daar de mensen binnenkwamen
op het moment dat het echt niet meer thuis ging.
Waarom beginnen we niet op het moment dat het nog best wel redelijk goed met iemand gaat.
We moeten toch diegene veel eerder kunnen zien waarvoor dat deze crisissituaties
gewoon niet nodig zijn?
We hebben niet één ouderen in Nederland.
We hebben niet één regio.
De problemen die we hier in Amsterdam zien, zijn anders dan in Noordoost-Groningen.
Er zijn verschillende initiatieven in het land rondom complexe ouderenzorg en daarom
hebben we ook een samenwerking aangegaan met de vijf landelijke initiatieven.
Wat daarin gebeurt is dat we meerdere keren per jaar samenkomen bij meerdere
initiatiefnemers daarvan en proberen we van gedachten te wisselen en elkaar te inspireren
omdat we tegen vergelijkbare uitdagingen aanlopen.
Het is dus al vrij uniek om als organisatie samen te werken om zo'n behandeling op poten
te zetten. Want normaal gesproken zou je kunnen aanhaken bij een bestaande
behandeldienst van een grote organisatie.
Maar die hebben ook vanwege de schaarste een specialist ouderengeneeskunde,niet de
mankracht om dat te bedienen.
White Label probeert dat op te lossen door te zorgen dat de teams goed gecoacht worden,
goed opgeleid zijn en kennis.
Maar ook dus dat wij gewoon die ouderen geneeskundige zorg bieden.
Een ernstige situatie waar ik bij betrokken ben geweest is een mevrouw die had een hele
ernstige hersenbloeding gehad en de huisarts schakelde mij in omdat het niet ging.
Mevrouw die viel heel vaak en de mantelzorger raakte overbelast en die mevrouw
die wilde eigenlijk of verbeteren of niet meer verder.
En uiteindelijk heb ik met de huisarts contact gehad om een fysiotherapeut en een
ergotherapeut in te schakelen.
Na drie maanden zagen we dat ze intensief is begeleid en zo erg is hersteld dat de
mantelzorger ontlast is en dat ze thuis veilig weer kunnen wonen.
Wat ook heel leuk is, is dat je dan eerst eens een cliënt leert kennen.
Eerst begin je eens met een consultatie.
Denk eens hieraan. Maar het hoeft nog niet eens alleen maar iets van de arts te zijn.
Maar met de psycholoog, samen met familie en met het team kom je er dan achter wat wel
werkt of ook wat niet werkt.
Het zou zo mooi zijn in mijn visie dat we een grote pool krijgen van SO's en verpleegkundig
specialisten in de ouderenzorg waaruit dat we kunnen vissen.
Zodat we samen kunnen gaan werken om die zorg voor die ouderen behapbaar te houden.
Nou, dat zou voor mij wel echt een droom zijn.
Een van de dingen is dat we zien dat we met verschillende financieringsstromen te maken hebben.
Dus we kunnen initiatieven bedenken wat heel goed werkt voor de WLZ of de
zorgverzekeraar, maar niet voor de wijk en het sociaal domein.
En dat is een voorbeeld waarin het fijn zou zijn dat je meer samenwerkt.
Er zijn nog veel vraagstukken waar we verbeterslagen in kunnen maken.
Door die samenwerking te doen, Bijvoorbeeld de avond, nacht en weekenden, bereikbaarheid,
zorg. Nu zijn alle organisaties dat zelf aan het regelen, maar dat kun je dus ook
gezamenlijk doen.
Ik denk in de wereld waarin dat we nu leven, moeten we wel heel reëel zijn.
Er komen veel meer ouderen en er zijn veel minder SO's en verpleegkundig specialisten
die die ouderen kunnen gaan bedienen.
Allereerst denk ik dat het helpend is dat je niet gaat handelen vanuit een crisissituatie,
maar gewoon die bewoner al in beeld hebt.
Dus op het moment dat je daar wat mee moet, dat je heel snel kunt schakelen.
En kunnen we met zijn allen denk ik gewoon veel meer mensen bedienen en...
de verpleeghuizen beschikbaar houden voor degenen die gewoon echt niet meer thuis
kunnen blijven.
En uiteindelijk willen we samen dat mensen de juiste zorg op de juiste plek krijgen...
Thuis en ook in het verpleeghuis.